Alaca genellikle kırmızı zemin üzerinde sarı çubuklu pamuklu bir kumaştır. Pamuklu ve ipekli olarak ikiye ayrılır. En iyisi Erzincan ve Tire alacasıdır. Alacalara “Beş parmak” da denir.
Dayanıklı ve kullanışlı bir kumaş olan Alaca, eski dönemlerden beri Anadolu’nun birçok yöresinde dokuna gelmiştir.
Alaca kumaş dokumacılığında önemli bir yere sahip olan Burdur ili de bu yörelerden sadece birisidir. Burdur ilinde Alaca Kumaş dokumacılığının başlangıcına ait kesin bir tarih olmamakla birlikte, alaca dokumacılığının yüz yılı aşkın bir geçmişi olduğu bilinmektedir.
Burdur’da ilk yerleşim 1071-1100 yılları arasında görülmüştür. Burdur’da nüfus artışına sebep olan göçlerden biri, 1800-1820 yılları arasında olan göçtür. Uluborlu ilçesinin Senir Köyü halkından 100 hanenin (yaklaşık 500) kişi eşkıya baskısından kaçarak Burdur’a yerleşmesi sonucu oluşan bu göç ekonomik gelişimi sağlayan hareketliliklerden biri olan dokumacılığı da beraberinde getirerek ticari hareketliliği artırmıştır. Ve böylece dokumacılık kısa sürede ilin bütün mahallelerinde yerini almıştır. Başlangıçta her evde bir alaca tezgahı varken çok geçmeden evlerde ikinci tezgahlar işler duruma geçmiştir. Tezgah sayısının iki bine ulaşması, her evde iki,üç tezgahın işler duruma geçmesi ve ailenin her ferdinin, kadın erkek demeden kendini dokumacılığın içinde bulması, aslında Burdur’daki Alaca Dokumacılığının ne denli önemli olduğunu ortaya koyması açısından son derece önemlidir.
     1930 yılına kadar her hangi bir kuruluşa bağlı olmadan devam eden kumaş dokumacılığı 1930 yılında, dokuma kooperatifinin kurulması ile yeni bir sürece girmiştir. Böylece dokuma kooperatifi, hem dokumada kullanılacak malzemelerin dağıtılmasında, dokunan ürünlerin kalitesini belirlemede, hem de yurt içi ve yurt dışında pazarlanmasında yetkili bir kuruluş idi. Bütün bu süreç göz önüne alındığında, Burdur’da Alaca kumaş dokumacılığının başlaması, geliştirilmesi ve dokumacılığın dönemine damga vurması, tamamen yöre halkının ortak çabalarının bir sonucudur diyebiliriz.